#10. Shirareta Sekai is FINISHED! + Quiz [Dutch]

Het is zover, Shirareta Sekai is af! De redactie van het derde en laatste deel, De Draden van Ai, is zojuist afgerond. De publicatie staat gepland voor Dutch Comic Con volgende maand, dus dan kan ik net als bij boek 1 de geboorte van mijn boek en mijn eigen verjaardag in hetzelfde weekend vieren 😉

Wat is het een avontuur geweest! Eerlijk gezegd is het afgelopen halfjaar, toen ik met de redactie voor dit boek bezig was, voor mij persoonlijk een heftige periode geweest. Dat maakt deze prestatie extra bijzonder.

Om het te vieren, neem ik jullie even mee op mijn reis als auteur. En ik laat jullie stiekem alvast mijn nieuwe auteursfoto zien (gemaakt door Riske de Vries).

14-jarige kirsten schreef een boek

In 2011/2012 was ik nog een middelbare scholier die af en toe een verhaal in Word begon te schrijven, om vervolgens naar beneden te gaan voor het avondeten en het betreffende Word-document nooit meer te openen.

Op de basisschool had ik een verhalenschriftje waar ik in los kon gaan, en ik had zelfs een hele boekenserie bedacht (die verdacht veel leek op Harry Potter) waar ik nooit echt mee verder was gegaan. In groep 5 was ik zelfs een tijdje met striptekenen bezig en illustreerde ik de avonturen van een vis genaamd Nora.

Kortom, ik had de gewoonte om verhalen te bedenken en die aan de kant te schuiven zodra ik een nieuw idee kreeg. Daar zou verandering in komen. Ik had iemand op een dag (volgens mij bij een of andere Ladies Night in de Intratuin?) horen zeggen dat de jongste fantasy auteur in Nederland 15 jaar oud was. Ik was toen nog 14, dus ik dacht: hé, als ik nu een boek uitgeef, ben ik dat. Ik dacht verder niet na over het waarheidsgehalte van die stelling.

Mijn school had domeinuren waarin we ons huiswerk konden maken en daardoor hoefde ik thuis niet zo veel meer te doen. Ik gebruikte de vrije uren om de eerste versie van wat Shirareta Sekai zou worden neer te pennen. Het begon met een landkaart (want een fantasy verhaal heeft een fantasy wereld met coole landnamen nodig, toch?). Mijn zus gaf me de tip om een andere taal voor de namen te gebruiken, omdat Nederlands zo droog zou zijn, en zij had toevallig een Japans woordenboekje bij de bibliotheek geleend (ze is een anime fan).

Dus, ik ging aan de slag met dat woordenboekje en Google Translate (toen nog merkbaar in de kinderschoenen) en na een halfjaar (zoiets… denk ik?) was mijn kladversie af. Ik was enorm trots op mezelf, want ik had eindelijk een verhaal afgemaakt. Nu was het tijd voor de volgende stap: een uitgeverij vinden.

boekscout-Yo!

Vaak hoor je verhalen over auteurs die tientallen keren zijn afgewezen voordat ze een keer iets gepubliceerd krijgen. Dat was niet het geval bij mij. De eerste uitgeverij waar ik het naar stuurde, was Boekscout-YO! Een print-on-demand uitgeverij specifiek voor auteurs tussen de 9 en 15 jaar oud. (Print-on-demand houdt overigens in dat elk exemplaar van het boek pas wordt gedrukt als het verkocht is, dus er is geen voorraad).

Het enige commentaar was dat mijn einde iets te open was. Nadat ik dat had verbeterd, moesten we het manuscript controleren op taalfouten en kon het boek gekocht worden. Dat was uit mijn hoofd op 6 juli 2012 (maar ik kan ernaast zitten). Er was toen o.a. in Delft op Zondag over geschreven. Omdat het print-on-demand was, was er geen opslag bij het Centraal Boekhuis waar boekenwinkels hun voorraad vandaan halen, en het bleek moeilijk om exemplaren te verkopen zonder enige kennis van marketing (de grote worsteling van zo’n beetje elke auteur).

Soms heb je even een trotse moeder nodig

In 2013 gingen mijn moeder, zus, tweelingzus en ik voor het eerst naar Castlefest. Daar zou Omnia optreden, die we eerder bij de Gothic & Fantasy Beurs in de Broodfabriek hadden gezien. We hadden daarvoor nooit van Castlefest gehoord en het was liefde op het eerste gezicht. Het terrein, de sfeer, de mensen, hun kostuums, het voelde als thuiskomen.

Uiteindelijk liepen we langs het Zilverkraampje en benaderde een van de auteurs mij met zijn boek in handen. ‘Ik heb een boek geschreven,’ zei hij. Mijn moeder reageerde daar enthousiast op: ‘Mijn dochter ook!’ En zo werd ik doorgestuurd naar Cocky van Dijk om mijn verhaal te pitchen. Ze vond het wel interessant klinken en vroeg me om het manuscript te mailen. Na wat e-mailverkeer kreeg ik een contract bij Zilverbron aangeboden.

Geweldig, maar de stukjes Japans (inclusief de titel) sloegen nergens op. Ik was tegen die tijd met wat zelfstudie begonnen en vroeg Cocky of ik nog wat aanpassingen mocht maken. Natuurlijk kon dat. Dus ik ging ermee aan de slag.

3 jaar later

Het had even geduurd… Ik had wel meteen ook deel 2 geschreven en dat met het eerste deel samengevoegd, dus het was meer dan alleen aanpassingen. Cocky las het nieuwe manuscript door en bood wederom een contract aan. Ze koos ook een redactrice voor me: Kelly (yay!), met wie ze me op de Gothic & Fantasy Beurs enthousiast zag praten.

Terwijl ik wachtte totdat de redactie zou beginnen, bood Kim te Tusscher aan om een paar hoofdstukken te lezen en feedback te geven. Er was specifiek één opmerking die ze over Ai maakte, die mijn hersenen aan het werk zetten en alles omgooide. Dat was de geboorte van Chimata (ja, die was er eerst nog niet).

Ik heb toen volgens mij binnen een maand of twee het hele eerste deel van het boek herschreven. Chimata had het verhaal op de kop gegooid en ik wilde meer Japanse invloeden erin hebben (het was tot dusver vooral bij namen gebleven). Tijdens de redactie heeft het verhaal nog meer transformaties doorgemaakt tot op het punt dat heel mijn tweede deel de prullenbak in kon.

Ai was niet meer de juiste hoofdpersoon voor het verhaal dat ik van plan was te vertellen, dus ik dacht na over een nieuwe richting. Die richting kwam toen ik besloot om Amar in deze serie te stoppen (ja, hij zat er eerst ook niet in, haha, ik had hem als protagonist van een ander verhaal bedacht). Ik ben nog steeds meer dan blij met die verandering. Het voelt nu alsof het niet anders had moeten lopen. Alsof het verhaal nu een sterkere boodschap heeft dan eerst.

In 2018 verscheen De Terugkeer van Layhar dan eindelijk, en in 2021 De Keuze van Amar. Drie jaar ertussen (want ik moest helemaal opnieuw beginnen met deel 2 en eigenlijk ook wel studeren enzo). Weer drie jaar later is het de beurt aan De draden van Ai.

Wat voelt het bizar om er na al die tijd een punt achter te zetten. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle mooie herinneringen die ik tot dusver al heb mogen maken met de Zilverfamilie en met jullie, de lezers, en ik kan niet wachten totdat jullie dit boek in handen krijgen en samen met mij deze reis afmaken.

Wil je je kennis een beetje opfrissen voordat je het laatste boek in duikt? Ik heb een kleine quiz gemaakt die beschikbaar is op itch.io.